-
آميودارون با اثر مستقيم بر بافتها، بدون تأثير بارز بر پتانسيل غشاء، طول مدت پتانسيل عمل و دوره تحريكناپذيري را در تمام بافتهاي قلب طولاني ميكند. همچنين در بيماران مبتلا به سندرم W-P-W تحريكپذيري بافت مسير فرعي را طولاني كرده و سرعت هدايت را در اين بافتها كند ميكند.
جذب آميودارون از راه خوراكي كند و متغير است. حدود 25-20 درصد از راه خوراكي جذب ميشود. سرعت دستيابي به غلظت پلاسمايي يكنواخت و درماني دارو، كند و دفع دارو طولاني است. پيوند دارو با پروتئين بسيار زياد است. متابوليسم اين دارو كبدي است و نيمه عمير آن در مرحله ابتدايي، 10-5/2 روز و در مرحله انتهايي 107-26 روز است. اثر دارو 3-2 روز تا 3-2 ماه پس از مصرف شروع ميشود و حداكثر غلظت پلاسمايي نيز 7-3 ساعت پس از مصرف حاصل ميشود. طول مدت اثر متغير(هفتهها تا ماهها) است. اين دارو از طريق صفرا دفع ميشود.
-
موارد مصرف داروی آمیودارون
- آميودارون از راه خوراكي فقط در درمان تا كي كاردي بطني گهگير و غير پايدار از نظر هموديناميكي و فيبريلاسيون بطني گهگير زماني كه ساير داروها مؤثر نميباشند، مصرف ميشود. اين دارو از راه تزريقي جهت تخفيف و پيشگيري از آريتمي فوق بطني گهگير كه به ساير داروها پاسخ نميدهد، به ويژه هنگامي كه همراه سندرم ولف پاركينسون-وايت (W-P-W) باشد، از جمله فيبریلاسيون دهليزي، فلوتر دهليزي، تاكي كاردي دهليزي نابجا و تاكي كاردي فوق بطني مصرف ميشود.
-
عوارض جانبی آمیودارون
- اختلال در بينايي، نوروپاتي و ميوپاتي محيطي، براديكاردي و اختلالات هدايتي قلب، حساسيت به نور و به ندرت تغييرات رنگ پوست، كمكاري تيروئيد، پركاري تيروئيد، فيبروز آلوئوليت ريوي، هپاتيت، تهوع، استفراغ، احساس طعم فلزي در دهان، لرزش، كابوس، سرگيجه، سردرد، بيخوابي، افزايش فشار داخل جمجمه، التهاب اپيديديم، بينظمي حركات عضلاني، بثورات جلدي، التهاب عروق، كاهش پلاكت خون، افزايش زمان پروترومبين، آنافيلاكسي(با تزريق سريع)، اسپاسم برونش و آپنه از عوارض جانبي دارو هستند.
-
تداخل دارویی آمیودارون
- مصرف همزمان آميودارون با ساير داروهاي ضد آريتمي ممكن است خطر بروز تاكي آريتمي را افزايش دهد. آميودارون غلظت پلاسمايي كينيدين، پروكائين آميد و فنيتوئين را افزايش ميدهد. ضعف عظله قلب با مصرف همزمان هر داروي ضد آريتمي با آميودارون مشاهده ميشود. اثر انعقادي وارفارين در صورت مصرف همزمان با آميودارون افزايش مييابد. خطر برور آريتمي بطني در صورت مصرف همزمان داروهاي ضد افسردگي سهحلقهاي و فنوتازينها با آميودارون افزايش مييابد. در صورت مصرف همزمان آميودارون با داروهاي مسدودكننده گيرنده بتا، ديلتيازم و وراپاميل، خطر بروز برادي كاردي، انسداد گره دهليزي بطني و ضعف عضله قلب افزايش مييابد. غلظت پلاسمايي ديگوكسين در صورت مصرف همزمان با آميودارون افزايش مييابد.
-
منع مصرف آمیودارون
- اين دارو در انسداد دهليزي-بطني درجه 2 يا 3 كه از قبل وجود داشته است(بدون ضربانساز مصنوعي)، حملات برادي كاردي كه منجر به سنكوپ ميشود(مگر اين كه از ضربان ساز مصنوعي براي كنترل آن استفاده نشود) و عيب عملكرد گره سينوسي (مگر اين كه توسط ضربانساز مصنوعي كنترل نشود) و حساسيت شديد به دارو نبايد مصرف شود.
